Manual de accesibilidade e inclusión en museos

Acaba de saír o “Manual de accesibilidade e inclusión en museos e lugares do patrimonio cultural e natural”, de Editorial Trea, do que somos editores científicos Antonio Espinosa Ruiz ( Vilamuseu,Universitat d’Alacant / Universidade de Alicante (canle oficial) eCarmina Bonmatí (Vilamuseu). O Manual pertence á serie Manuais de Museística, Patrimonio e Turismo Cultural, e nel participan tamén outros dezasete autores, entre os especialistas máis reputados de España e Brasil en deseño para todos e accesibilidade a museos e equipamentos públicos, como Begoña ConsuegraPedro Lavado(Ministerio de Cultura), Encarna Lago ( Rede Museística Provincial deLugo), Enrique Rovira-Beleta ( Rovira-Beleta Accesibilidad), Viviane Sarraf ( Museus Acessiveis, Brasil), Francesc Aragall e Inma Bonet (Design for All Foundation), Joan Sibina ( Sibina & Partners), Teresa Soldevila ( Museu Marítim de Barcelona), Mariña Puyuelo (Universitat Politècnica de València UPV), Àlex Dobaño ( avanti avantiStudio Design for All), Joan MGil e Francesc Lluch ( Àgils Comunicació oficial), Paula Doncel ( Thalia Guies Turístics) ou Concepción Blocona ( ONCE), entre outros.

Publicado en Novas | Etiquetado , , | Deixar un comentario

2 DE ABRIL – DÍA MUNDIAL DA CONCIENCIACIÓN DO AUTISMO

Como todos os anos, o día 2 de abril, é o elixido para realizar accións en prol da concienciación do autismo. Este ano queremos falarvos da campaña de actos que puxo en marcha RAIOLAS e CAPACES, en colaboración con diversas institucións como a Deputación de Lugo, para conmemorar esta data.

En primeiro lugar sumáronse á campaña “Light it up Blue” (iluminalo en Azul), que é un proxecto a nivel mundial para iluminar as fachadas de monumentos, edificios, e mesmo locais comerciais, de cor azul. É unha acción que pretende visibilizar e concienciar á sociedade a loita que asociacións como RAIOLAS ou CAPACES realizan día a día. Os edificios que se iluminaron onte ás 21:30 foron unha parte da muralla, a fachada da deputación e as torres da catedral. Así mesmo colocáronse lazos azuis en solidariedade coa causa nos devanditos edificios. Na sede destas asociacións podedes atopar lazos e globos para poder colocar nas vosas xanelas, balcóns ou escaparates para apoiar o proxecto neste día.

 

Outra acción que levará a cabo durante todo o día de hoxe é a colocación dun photocall na Praza Maior de Lugo no que se realizarán fotos para montar un álbum conmemorativo deste día tan significativo e importante. Animámosvos a todos a participar no mesmo.Os actos pecharanse o día 5 cunha cea.

 

 

Publicado en Novas | Etiquetado , , , | Deixar un comentario

Fotografía a cegas II

Este sábado, 15 de marzo, ponse en marcha no Museo Provincial de Lugo a segunda edición do proxecto FOTOGRAFÍA A CEGAS. Unha aventura que percorre os catro museos da Rede Musistica e as súas contornas, con obradoiros e experiencias para os que “sen ollos” queren ver e sentir. Nesta edición, dirixida pola xerente da Rede, Encarna Lago, e asesorada tecnicamente por Ángeles Miguélez, interveñen os fotógrafos e/ou profesionais do vídeo Iago Eireos, Germán Limeres, Antonio López Losada, Xosé Reigosa, Mario Fernández, Henrique Lama e Josetxu Piñeiro.

Buscar outras realidades, entender a fotografía como unha ferramenta próxima, que pode utilizarse sen ollos, sen necesidade de ver o que se ten diante, senón buscando o que se sente ou se pensa, rebuscando para mostrar a inquietude que responda un reflexo persoal nun medio case hostil guiado pola luz, que permite dialogar co que está oculto. Á fin e ao cabo ese é o principio básico de calquera medio de expresión, reflectir unha inquietude, buscar respostas dentro da capacidade comunicativa e expresiva e sementar o reflexo interior de cada individuo.

A Fotografía é quizais dentro das disciplinas artísticas a antítesis da ceguera, noutras linguaxes artísticas é común que persoas cegas atopen a súa vocación, fácil atopar un cego músico ou literato, cun oído e verbo altamente desenvolvido, un cego escultor ou pintor, guiado polo tacto e o relevo, e menos común pero non tan estraño é atopar a un fotógrafo cego. Existen precedentes de resonancia internacional que demostran a capacidade de manexar o medio fotográfico na total escuridade, buscando na súa situación persoal un discurso que os identifique, son os exemplos de Evgen Bavcar ou Pete Eckert, fotógrafos cegos que demostran coa súa obra outro modo de vivir e experimentar a fotografía, artistas que coa súa obra persoal penetráronse nun mundo descoñecido, atrevéndose a pintar un lenzo en negro con pinceles de luz.

A verdadeira grandeza desta experiencia de aproximación ao mundo visual a través da fotografía para unha persoa que descoñece as linguaxes visuales, xorde no momento de compartir unha imaxe, un cego pode realizar unha fotografía polos seus propios medios, sentir a calor e orientación do sol, oír e percibir distancias, falar e escoitar o instante, tocar, buscar e situar, en definitiva meditar unha imaxe, un instante que pretenda construír e recordade cos seus sentidos, recreando unha atmosfera persoal, o resultado final compártese e coméntase, non deixa de ser un traballo colaborativo onde un ofrece a súa obra e a súa experiencia persoal e a cambio outro responde prestando a súa visión e opinión, un intercambio que non queda tan só no papel fotográfico e convértese nunha obra que deixa de ser estrictamente visual e penétrase na expresión oral, onde ademais de compartir e reflectir unha imaxe analízase e extrae a parte cognitiva e sensible do instante, queda patente a intención orixinal e debátese a experiencia e o resultado desde ángulos varios.

Publicado en Novas | Etiquetado , , , | Deixar un comentario

Shubham Banerjee, un exemplo de inxenio e de innovación

Aos doce anos a maioría dos rapaces viven despreocupados, ou preocupados por cousas sinxelas propias da súa idade. A esa idade, á que moitos quixéramos voltar precisamente por á falta de preocupacións, é á que Shubham Banerjee recibiu o encargo dun traballo escolar que, sin que él o sospeitase, podería mellorar a calidade de vida de moitas persóas.

Todo comezou coma un traballo para a clase de ciencias. Cando a maioría dos rapaces farían un volcán, ou unha maqueta dun foguete, Shubham decidiu revolucionar o mercado das impresoras de Braille ante  o excesivo prezo das mesmas, máis de 2000 dolares.  Él tivo a idea de construir unha de baixo custe utilizando simplemente pezas do coñecido xoguete de construcción LEGO e unhas cantas pezas de sinxelo software.

Pero ainda hai máis, este rapaz, fillo xa da xeración do software libre e da cultura do procomún, decidiu colgar de maneira gratuita os planos do seu invento na rede. De este xeito todo aquel que queira pode descargar os planos e construir na sua propia casa o seu invento, o cal por certo chamou BRAIGO. Ademais tamen abre as portas a todo aquel que queira melloralo, sempre coa condición de que volva a colar na rede os planos. Todo un exemplo de inxenio e de mentalidade 2.0.

O mundo precisa de máis rapaces coma Shubham Banarjee. Compartimos con vós uns vídeos onde mostra como funciona BRAIGO e outro no que explica a súa motivación.

Publicado en Novas | Etiquetado , , , , , | Deixar un comentario

Museos Posibles no II CONGRESO INTERNACIONAL DE EDUCACIÓN E ACCESIBILIDADE

Hoxe estamos de noraboa, este humilde blog vai a ir ao II Congreso Internacional de Educación e Accesibilidade no mes de Maio en Huesca. Neste Congreso, organizado polo Master en Museos: Educación e Comunicación da Universidade de Zaragoza, iremos a falar de porque e de como fixemos este blog.

Levarase a cabo entre os días 2 e 4 de Maio baixo o título “Museos y Patrimonio. En y con todos los sentidos: hacia la integración social en igualdad“. Alí estarán presentes, entre outros, Pedro Lavado do Máster en Museos: Educación y Comunicación; os compañeiros da Rede Municipal de Monumentos e Museos de Villajoyosa,  Antonio Espinosa y Carmina Bonmatí;  Isabel Victor, Museu da Cidade, Setubal;  Ana Mercedes Stoffel, Universidade Lusófona de Humanidades e Tecnologias, Lisboa; ou Ángel Luis Gómez,Director de Autonomía Personal, Atención al Mayor, Ocio y Deporte de ONCE…

Será unha gran oportunidade para nós poder aprender de tanta xente que leva tantos anos traballando en prol da accesibilidade e poder presentar este traballo que estamos a realizar dende mediante unha comunicación. Pero non só iremos a falar do blog xa que a Xerente da Rede Museística Provincial, Encarna Lago, tamén participará nunha mesa redonda para falar de accesibilidade e responsabilidade social na Rede de Museística.

 

Compartimos con vós unha ligazón coa entrada que fixeron no blog do congreso sobre o noso blog:

http://conintedac14.mastermuseos.es/2014/01/23/museos-posibles-blog-sobre-accesibilidad-de-la-rede-museistica-provincial-de-lugo/

 

E se queredes asistir ao congreso ou informaros do que alí vai a acontecer deixamosvos tamen unha ligazón ao web onde podedes consultar toda a información:

http://conintedac14.mastermuseos.es/

Publicado en Novas | Etiquetado | Deixar un comentario

É posible

Que estamos a vivir malos tempos na maioría dos ámbitos nos que nos movemos, xa sexa a educación, a sanidade, o social, o traballo, e como non a cultura,e algo irrefutable, incuestionable, innegable.

Pero un momento, a constatación deste feito non nos pode amedrentar nin facernos agardar agochados a que as vacas fracas rematen e volten os tempos de viño e rosas.

Temos que coller folgos para dar un gran chimpo e deixar tras de nós as adversidades. Ppornos a traballar  na procura de medidas imaxinativas e resolutivas que nos permitan seguir avanzando cara á inclusión, a normalización, a democratización dos productos culturáis, isto é todo aquelo polo que nós, e moitos antes de nós, levamos tanto tempo loitando, traballando.

A estás conclusións tan cheas e aportadoras de forzas e bríos, cheguéi trala miña asistencia  ó I Congreso de Xénero Arte e Museos, que se organizou do 11 ó 13 de Outubro na Rede Museística Provincial de Lugo. No que participaron docentes, traballadores e traballadoras de museos, artistas, comisarios e comisarias etc, que intentaron, e lograron polo menos nese foro, visibilizar ó papel da muller ao longo da historia no campo da arte…, a necesidade de seguir traballando para conqueri-la equiparación de xéneros, e tamén amosar as moitas actividades e actuacións que se seguen realizando a pesar da crise e dos recortes.

Este blog colaborativo no que tentamos achegar pequenos e grandes logros a prol da igualdade, da inclusión, chámase MUSEOS POSIBLES, e é precisamente nese adxetivo, POSIBLE, onde nos debemos centrar.

E POSIBLE, nin doado nin sinxelo, pero si POSIBLE, seguir avanzando, conquerindo pequenas metas, a costa de esforzos, de desvelos, de imaxinación, de creatividade.

O que non é posible, é que por desidia, por desilusión, por desesperanza, desmotivación e outros moitos máis DES, deixemos escapar costa abaixo todo aquelo que con tanto esforzo xa tíñamos conquerido e que tantísimo nos vai costar voltar a conquerir se o perdemos.

Así pois, por favor, aferrémonos a este lema positivo: É POSIBLE, e inmos a seguir traballando para continuar avanzando e avanzando sen retroceder nen un paso.

Publicado en Colaboracións | Etiquetado , , , , | Deixar un comentario

Specialisterne, un exemplo Danés de integración

Hoxe vamos falar dunha empresa Danesa que esta a dar unha boa lección do que levamos decindo dende fai tempo nesta bitácora, que as capacidades poden ser diferentes pero non por eso son menos.

Specialisterne (en danés “especialistas”) é unha empresa que se adica a probar todo tipo de software, é o que se chama testadores de software. A empresa leva funcionando dende o 2003, ano en que Thorkil  Sonne a creou. 

Thorkil Sonne non é un empresario a o uso, é pai dun neno que aos 3 anos lle diagnosticaron Sindrome de Asperger. Ante esta situación el e a súa muller  comenzaron a investigar o tipo de dificultades coas que o seu fillo se ía atopar, e rapidamente se deron conta de que a integración laboral do seu fillo sería complicada xa que tan só un 6% dos diagnosticados estaban plenamente integrados laboralmente. Sorprendeuse moito xa que na experiencia diaria co seu fillo vía habilidades moi peculiares e soprendentes que podían ser moi útiles nalgún campo, tan só había que atopar o campo axeitado para explotalas.

Un viaxe por Europa cando o seu fillo contaba con tan só 7 anos foi o que lle deu a idea. No viaxe o seu fillo foi mirando o trazado nun mapa , e o rematar a viaxe foi capaz de reproducir con todo detalle o mapa, con todo tipo de indicacións. Este tipo de memoria fotográfica e de coidado cos detalles foi unha constante que descubriu que se repetía en moitos nenos como o seu fillo logo de falar con outros pais coma él. Precisamente esas eran dúas das cualidades mais apreciadas a hora de incorporar novos traballadores na empresa na que él traballaba, a maior empresa de telecomunicación danesa.

Entón xurdiu a idea, crear unha empresa que traballara pola integración real da población autista na que puideran explotar todas esas cualidades que os fan extraordinarios. Foi así como hai dez anos creou Specialisterne, empresa que hoxe en día conta con 50 empregados dos cales o 75% son autistas e a maioria con cargos de responsabilidade que asesoran a mais de 19 empresas danesas.

Agora mesmo Thorkil esta preparando todo para mudarse coa súa familia a Estados Unidos onde vai a expandir a sua empresa, que xa serviu de inspiración a outras cinco en todo o mundo, entre elas España (Ao final do artigo hai un link a web en español e a un curso que emprenderon de formación para persoas con TEA). Dende aqui desexámoslle toda a sorte do mundo e que siga espallando o seu exemplo a todolos rincóns do mundo.

Páxina web de Specialisterne en España: http://es.specialisterne.com/

Curso de evaluación y formación para persoas con TEA:  http://es.specialisterne.com/servicios/evaluacion-y-formacion/

Publicado en Uncategorized | Etiquetado , | Deixar un comentario

Brecha Dixital

 

Casualidades da vida fan coincidir na mesma data, o 17 de Maio, por unha banda o día no que os galegos honramos as nosas letras e ós nosos autores, rememorando a publicación no 1863 dos Cantares Gallegos”, de Rosalía de Castro, có día internacional de internet e das redes sociáis, que se celebra dende 2006, e que está a supor o xurdemento dun novo xeito de comunicarnos, relacionarnos, organizarnos e coordinarnos.

En efecto, Internet e as redes sociáis están a ser unhas moi eficaces ferramentas para promocionar e visibilizar a actividade laboral, para comunicarse e relacionarse , para informarse, ou para movilizarse e participar nos movementos sociáis. Temos claros exemplos delo no aumento das ventas on line, na posibilidade de xestionar a nosa conta bancaria dende a rede ou de realizar xestións administrativas; en movementos como o 15 M, as Revoltas da Primaveira Árabe ou a cooperación cidadá en feitos como o recente atentado de Boston.

Pero non todos están a desfrutar deste avance tecnolóxico que está a supor un cambio na forma que a xente ten de participar na vida social e política da sociedade. Algúns de novo quedan fora, e ese fenómeno chamase a “brecha dixital”.

A brecha dixital pode vir dada por diferentes causas. Hai persoas que por idade ou diferencia xeracional non queren adentrarse niste mundo. Namentres que para outros a barreira ven imposta por motivos económicos. Ou ben viven en países nos que a tecnoloxía dixital non chega a tódolos lugares ou e a súa economía a que non lles permite acceder ós dispositivos precisos para convertirse en usuarios da rede.

Un terceiro grupo de persoas confórmano, ou conformámolo aqueles, que a pesar de dispor dos medios e das ansias de introducirnos a ese novo mundo, atopámonos con que a tecnoloxía non é accesible para nos, porque no momento de diseñala non se tivo en conta a diversidade dos que configurámo-la sociedade.

A imposibilidade para usa-las redes sociáis, pode vir dada por calquera limitación funcional que dificulte a pulsación, o movemento preciso ou a lectura da pantalla. Ou por limitacións cognostitivas, con instruccións e ordes demasiado complexas, non ó nivel de todos. Creando así unha barreira de acceso, que o máis seguro é que obligue a renunciar ó seu uso. Facendo que, deste xeito, un avance tecnolóxico, que en tantas ocasións foi un aliado da discapacidade se convirta, nesta ocasión, nun elemento de exclusión.

Pois ben, a brecha dixital, está volvendo a deixar fora da deriva da sociedade a un grupo de persoas, e de novo temos que advertilo é tratar de evitalo, facendo ademáis fincapé en que a creación de entornos virtuales paralelos non é a solución, senón outra nova vía de discrinminación

Toda solución só pode vir dada polo que se chama o “deseño universal”, o que dende o momento da súa creación está pensado dende a diversidade que conforma a sociedade, e que é un bon diseño dende o principio, sen precisar de adaptacións posteriores, de parches.

Todos queremos estar no medio de todos e participar nos movementos sociáis nos que nos sintamos máis afectos. Todos queremos ter as mesmas oportunidades de amosar o noso perfil profesional e os nosos logros laboráis. Todos queremos ter a ocasión de dar a nosa opinión e de pór nas redes sociáis os nosos comentarios ademáis de facernos partícipes dos de outros. Todos queremos ser un máis.

Ángeles Miguélez

Publicado en Colaboracións | Etiquetado , , , , | Deixar un comentario

A VIDA É MOVEMENTO

Neste blog, no que buscamos a accesibilidade plena, a  integración universal, a  normalización para todas as persoas, falamos moitas veces de facer accesibles diferentes espazos tanto físicos coma virtuáis, de programar de forma inclusiva, de buscar a participación de todos, pero quizáis teñamos esquecido un aspecto que ten moita importancia, o transporte, cómo chegamos ós lugares onde se están a prestar os servizos, onde se están desenrolando as actividades, onde está discurrindo a vida.

A cuestión da accesibilidade no transporte é primordial para as persoas que presentan algún tipo de discapacidade.

Se non podemos chegar ós lugares, tampouco podemos acceder ós servizos ou participar nas diferentes actividades, quedamos unha vez máis excluidos da vida, afastados do foco da acción.

A Fundación O.N.C.E. ven de realizar  un observatorio sobre a accesibilidade do transporte que axuda á diagnose da calidade de vida das persoas con discapacidade.

Este estudo, tivo en conta a accesibilidade do entorno físico, isto é, tanto as infraestructuras (termináis, estacións,..) como a dos vehículos nos que se desenrola a viaxe,  e tamén a accesibilidade das páxinas web das empresas que cubren ás rutas , queréndose cumprir así un dobre obxectivo. Por un lado por de manifesto as carencias do transporte público, fixando correctos criterios de accesibilidade para futuras infraestructuras e servizos, ou para a reforma das actuáis. E por outro lado, tamén serve para difundir boas prácticas existentes que poidan dalgún xeito contaxiar ós operadores privados e ós poderes públicos de que hai outro xeito de facer as cousas.

Os resultados deste observatorio conclúen que o medio máis accesible é o tren, mentres que,  a pesar dos avances, o transporte interurbano segue a amosar graves deficencias.

No caso do tren os vagóns presentan máis facilidades á hora do tránsito de persoas en cadeiras de rodas ou con dificultades de movilidade, tendo ademáis cabinas e baños adaptados e un servizo de atención, o servizo Atendo, que dende a súa implantación en Xullo de 2007 leva realizadas máis de 1.500.000 de asistencias.

O avión resulta ser o medio máis rápido en medias e largas distancias, con termináis moi accesibles e un bo servizo de asistencia, pero con dificultades no referente ao transito e da accesibilidade dos baños, ademáis de presentar problemas de embarque para as cadeiras de rodas eléctricas que teñen que ser transportadas na bodega.

Outro problema engadido da accesibilidade das liñas aéreas é a do límite legal de persoas con discapacidade que poden ser parte da pasaxe en cada viaxe, estando  limitada esa cantidade ó dez por cen do total da pasaxe de cada avión.

 

O transporte interurbano  é o que sae peor  parado deste estudo, presentando gravísimas carencias para as persoas con movilidade reducida, xa que moi poucos autobuses contan con plataformas elevadoras de cadeiras de rodas e estos usuarios vence na obriga de recorrer aos taxis adaptados que resultan moito máis caros.

Tampouco é moi accesible para as persoas con discapacidade sensorial que temos grandes dificultades á hora de saber cal é o noso autobús ou o tempo que teremos que agardar por el, ou parabaixarnos na parada axeitada, xa que carecen na mayoría das ocasións de avisadores sonoros.

O dereito á movilidad é un dereito fundamental recollido na Constitución Española, e no que respecta ás normas que desenrola dito dereito, xa se produxeron evidentes avances, pero que ainda non son suficientes. Por iso toda a sociedade debe colaborar coa discapacidade  para,  a pesar de estar en tempos de crise, non  retroceder e presionar ós operadores privados e a Administración para seguir avanzando na accesibilidade universal do  transporte.

Todos, e xa sabemos todos os que quedan englobados en “todos”, temos dereito a asistir a un concerto, ir de vacacións, acudir a un congreso, visitar a un familiar ou a uns amigos… a movernos, a vivir, porque vivir, a vida e movemento, e non deberíamos permitir que sexa a discapacidade a que nos frene.

 

 

Ángeles Miguélez

Publicado en Colaboracións | Etiquetado , , , , , | Deixar un comentario

2 de abril, día Mundial da Concienciación do Autismo

 

cartel da rCartel da Rede no Día Mundial da Concienciación do Autismoede 2 de abril

Cartel da Rede no Día Mundial da Concienciación do Autismo

 

Como moitos de vós xa sabedes mañá é un día importante para todos nós, e o día Mundial da concienciación do autismo. Foi no ano 2007 cando  a Asamblea Xeral das nacións Unidas declarou o 2 de abril coma data a destacar para a conciención do austismo mediante a Resolución 62/139.

Na Rede levamos tempo traballando para facer accesibles os  museos a todo o público, se algún estivo no museos sabe que neles contamos con guías en pictogramas para que ninguen se perda detalle das coleccións. Tamen xa fai unhas semanas subimos aquí no blog, na sección de descargas, as mencionadas guías para que estean ao voso alcance antes incluso das visitas aos diferentes museos.

Mañá, hoxe en realidade, queremos sumarnos á celebración deste día tan importante para todos e por iso sobre as fachadas dos Museos da Rede estarán cubertos con luz azul. Asi mesmo, os rapaces dos obradoiros de Pequeamigos faran esculturas con globos azuis para solidarizarse coa visibilidade deste colectivo que en moitos casos é o gran esquecido nos programas de accesibilidade.

 

Publicado en Uncategorized | Etiquetado , , , | Deixar un comentario