A VIDA É MOVEMENTO

Neste blog, no que buscamos a accesibilidade plena, a  integración universal, a  normalización para todas as persoas, falamos moitas veces de facer accesibles diferentes espazos tanto físicos coma virtuáis, de programar de forma inclusiva, de buscar a participación de todos, pero quizáis teñamos esquecido un aspecto que ten moita importancia, o transporte, cómo chegamos ós lugares onde se están a prestar os servizos, onde se están desenrolando as actividades, onde está discurrindo a vida.

A cuestión da accesibilidade no transporte é primordial para as persoas que presentan algún tipo de discapacidade.

Se non podemos chegar ós lugares, tampouco podemos acceder ós servizos ou participar nas diferentes actividades, quedamos unha vez máis excluidos da vida, afastados do foco da acción.

A Fundación O.N.C.E. ven de realizar  un observatorio sobre a accesibilidade do transporte que axuda á diagnose da calidade de vida das persoas con discapacidade.

Este estudo, tivo en conta a accesibilidade do entorno físico, isto é, tanto as infraestructuras (termináis, estacións,..) como a dos vehículos nos que se desenrola a viaxe,  e tamén a accesibilidade das páxinas web das empresas que cubren ás rutas , queréndose cumprir así un dobre obxectivo. Por un lado por de manifesto as carencias do transporte público, fixando correctos criterios de accesibilidade para futuras infraestructuras e servizos, ou para a reforma das actuáis. E por outro lado, tamén serve para difundir boas prácticas existentes que poidan dalgún xeito contaxiar ós operadores privados e ós poderes públicos de que hai outro xeito de facer as cousas.

Os resultados deste observatorio conclúen que o medio máis accesible é o tren, mentres que,  a pesar dos avances, o transporte interurbano segue a amosar graves deficencias.

No caso do tren os vagóns presentan máis facilidades á hora do tránsito de persoas en cadeiras de rodas ou con dificultades de movilidade, tendo ademáis cabinas e baños adaptados e un servizo de atención, o servizo Atendo, que dende a súa implantación en Xullo de 2007 leva realizadas máis de 1.500.000 de asistencias.

O avión resulta ser o medio máis rápido en medias e largas distancias, con termináis moi accesibles e un bo servizo de asistencia, pero con dificultades no referente ao transito e da accesibilidade dos baños, ademáis de presentar problemas de embarque para as cadeiras de rodas eléctricas que teñen que ser transportadas na bodega.

Outro problema engadido da accesibilidade das liñas aéreas é a do límite legal de persoas con discapacidade que poden ser parte da pasaxe en cada viaxe, estando  limitada esa cantidade ó dez por cen do total da pasaxe de cada avión.

 

O transporte interurbano  é o que sae peor  parado deste estudo, presentando gravísimas carencias para as persoas con movilidade reducida, xa que moi poucos autobuses contan con plataformas elevadoras de cadeiras de rodas e estos usuarios vence na obriga de recorrer aos taxis adaptados que resultan moito máis caros.

Tampouco é moi accesible para as persoas con discapacidade sensorial que temos grandes dificultades á hora de saber cal é o noso autobús ou o tempo que teremos que agardar por el, ou parabaixarnos na parada axeitada, xa que carecen na mayoría das ocasións de avisadores sonoros.

O dereito á movilidad é un dereito fundamental recollido na Constitución Española, e no que respecta ás normas que desenrola dito dereito, xa se produxeron evidentes avances, pero que ainda non son suficientes. Por iso toda a sociedade debe colaborar coa discapacidade  para,  a pesar de estar en tempos de crise, non  retroceder e presionar ós operadores privados e a Administración para seguir avanzando na accesibilidade universal do  transporte.

Todos, e xa sabemos todos os que quedan englobados en “todos”, temos dereito a asistir a un concerto, ir de vacacións, acudir a un congreso, visitar a un familiar ou a uns amigos… a movernos, a vivir, porque vivir, a vida e movemento, e non deberíamos permitir que sexa a discapacidade a que nos frene.

 

 

Ángeles Miguélez

2 de abril, día Mundial da Concienciación do Autismo

 

Cartel da Rede no Día Mundial da Concienciación do Autismo

 

Como moitos de vós xa sabedes mañá é un día importante para todos nós, e o día Mundial da concienciación do autismo. Foi no ano 2007 cando  a Asamblea Xeral das nacións Unidas declarou o 2 de abril coma data a destacar para a conciención do austismo mediante a Resolución 62/139.

Na Rede levamos tempo traballando para facer accesibles os  museos a todo o público, se algún estivo no museos sabe que neles contamos con guías en pictogramas para que ninguen se perda detalle das coleccións. Tamen xa fai unhas semanas subimos aquí no blog, na sección de descargas, as mencionadas guías para que estean ao voso alcance antes incluso das visitas aos diferentes museos.

Mañá, hoxe en realidade, queremos sumarnos á celebración deste día tan importante para todos e por iso sobre as fachadas dos Museos da Rede estarán cubertos con luz azul. Asi mesmo, os rapaces dos obradoiros de Pequeamigos faran esculturas con globos azuis para solidarizarse coa visibilidade deste colectivo que en moitos casos é o gran esquecido nos programas de accesibilidade.

 

INTEGRACIÓN DE FICCIÓN, INTEGRACIÓN DE CORAZÓN

Na procura da INTEGRACIÓN plena en todas as facetas e ámbitos da sociedade son de agradecer accións como as de CampUSCulturae con Irene García e Xosé Antonio Neira que no mes de novembro pasado patrocinou a celebración do congreso Arte, comunicación e integración social co que se tentaba promover e achegar iniciativas que procuran mellorar a calidade de vida das persoas con discapacidade ou en risco de exclusión social e que rematou coa exposición ARTEfactos, que se pode visitar ata finais de febreiro no Pazo de Fonseca en Santiago de Compostela, e na que a Rede Museística Provincial de Lugo participa co proxecto que xa coñecedes; Fotografía a cegas.

Os que como a Rede Museística xa levades una chea de anos pelexando pola integración, sabedes que esa loita pasou por diversas fases de recoñecemento social, dende os primeiros tempos nos que erades quixotes loitando contra muíños de incomprensión, ata o momento actual, no que esa loita é o máis chic e politicamente correcto.

Pero a paixón, o vocabulario, a terminoloxía utilizada polas persoas que falan de integración, dannos a clave para saber se de verdade coñecen a materia de primeira man, e se están implicados nela, ou se só se subiron ao carro do que máis vende.

A esta conclusión cheguei tras oír nestas xornadas a xente que falaba de “construír espazos” tanto para que as persoas con discapacidade puidesen amosar as súas manifestacións artísticas como para desenvolver un labor profesional separados do resto da sociedade, protexidos así de poder “embrutecerse” co seu contacto.

As persoas con discapacidade non queremos que se creen espazos para nós, queremos compartilos co resto da sociedade, queremos acceder libremente a un cine, a un museo, a una cafetería, a un supermercado, a unha páxina de internet… Para isto, hai que procurar a accesibilidade, a adaptación e a eliminación de todo tipo de barreiras pero, e repítome, non crear espazos exclusivos para discapacitados, non crear guetos, queremos formar parte da sociedade, ser tomados en conta á hora de tomar decisións e á hora de construíla.

O camiño é longo e complexo, e aínda que xa se fixo moito, aínda que xa se derribaron moitas barreiras, queda moito por facer, e se cadra o máis difícil, rematar coas barreiras mentais, e iso só o lograremos visibilizando a nosa valía.

Así que non vos rindades e sigamos camiñando.

 

 

Ángeles Miguélez.

nosoutros; Programa completo

Partillamos con vós o prográma integro do Congreso internacional Nosoutros: Arte, comunicación e integración social, do cal xa vós falamos fai unha semana.

  nosoutros; Arte, Comunicación e Integración Social

1. Obxectivos do curso:

Este congreso pretende achegar e promover iniciativas pedagóxicas e didácticas que contribúan a desenvolver e incrementar o nivel de calidade de vida das persoas e colectivos en situación ou risco de exclusión social a través de iniciativas dentro do campo da cultura e da actividade artística. O conxunto de contidos presentados a seguir vén definido polas súas áreas de traballo que, aínda que están estreitamente relacionadas, pretenden obxectivos  complementarios, articulados de maneira transversal.

O congreso conta, ademais, con tres áreas ben diferenciadas pero relacionadas entre si: o curso:

-     Área  de  Formación,  orientada  principalmente  a  alumnos,  docentes  e  profesionais relacionados cos  sectores da pedagoxía, da psicoloxía, da psiquiatría, traballadores de fundacións e asociacións que traballan con e a prol do desenvolvemento e visibilización de persoas con capacidades diferentes, profesionais e estudantes de arte en tódalas súas disciplinas e manifestacións.

-     Área de Arte, dirixida a promover actividades especialmente concibidas para aquelas persoas  ou  colectivos  de  creadores  que  se  atopan  nos  seus  inicios  ou  en  fase  de consolidación da súa traxectoria.

-     Área de Desenvolvemento, encargada da xeración e produción de accións encamiñadas á mellora da calidade de vida de persoas en situación de risco, exclusión ou desvantaxe social.

2. Público ao que primordialmente vai dirixido

•   Alumnado e persoal da USC

•   Profesionais de asociacións implicadas

•   Artistas, escritores, editores, comunicadores.

•   Profesores de ensino primario e secundario

•   Licenciados en proceso de busca dun primeiro emprego

•   Profesionais con interese en atopar novos camiños laborais

•   Dinamizadores culturais, programadores de contidos de lecer responsable e solidario e

axentes de promoción cultural.

3. Duración do curso:

30 horas de duración

1. Presentación de comunicacións

Está aberto o prazo de presentación de abstracts de comunicacións para o Congreso Internacional nosoutros: Arte, Comunicación e Integración Social, que se pechará o vindeiro 25 de novembro. A aceptación e presentación de comunicacións dará dereito á consecución dun

certificado con recoñecemento europeo. Serán aceptados estudos, investigacións e relatos de experiencias sobre o emprego da arte, da cultura e da comunicación como canle para integración social das persoas afectadas por algún tipo de discapacidade. Os interesados poden remitir un resumo da comunicación (en galego ou castelán e en inglés) de non máis de 200 palabras, acompañado do título da comunicación e de cinco palabras clave, ao correo electrónico campusculturae@usc.es. A organización dará a coñecer as comunicacións selec- cionadas aos interesados.

2. Matrícula

A matrícula neste congreso é gratuíta  e ofrece a consecución dun diploma de asistencia con recoñecemento europeo. Os interesados deberán formalizala no enderezo electrónico do proxecto: campusculturae@usc, achegando os seguintes datos:

nosoutros: Arte, Comunicación e Integración Social

DATOS DE INSCRICIÓN:

Nome e apelidos:

Obradoiro no que desexa inscribirse: *Contidos e desenvolvemento descritos máis adiante.

- O teatro rehabilitador

- Implicación persoal dos profesionais na rehabilitación psico-social

- Unha literatura integradora: recursos e estratexias para cambiar o paradigma

- Proxecto Infancia

Profesión:

DNI:

Enderezo postal:

Correo electrónico:

Teléfono de contacto:

Os autores de comunicacións, vídeoanimacións e proxectos presentados recibirán un certificado que acredite a súa condición de relatores no congreso. campUSCulturae poderá publicar os textos das comunicacións (recoñecendo expresamente o nome dos autores dos mesmos, que renuncian a percibir calquera remuneración en concepto de autoría). Asemade, poderá divulgar as vídeoanimacións e os proxectos a través da súa web, das súas publicacións impresas ou da canle campUSCulturae RTV, solicitando sempre a autorización previa e expresa dos autores, cos que subscribirá os oportunos contratos.

Diplomas: Todos/as os/as inscritos/as recibirán un diploma que acredite a súa participación no congreso internacional nosoutros: Arte, Comunicación e Integración Social .

Linguas de traballo do congreso: galego, castelán e inglés.

Para resolver calquera dúbida ou recibir máis información pódense dirixir a:

Xosé A. Neira Cruz (campusculturae@usc.es) e Irene García García (irene.garcia@usc.es / campusculturae@usc.

es), comisarios do congreso e coordinadores de campUSCulturae.

Máis información sobre o proxecto en:

http://www.usc.es/gl/proxectos/campusculturae/     www.facebook.com/campUSCulturae

Comité científico

Dr Tomasz Domanski, decano da Facultade de Estudos Internacionais da Universidade de Łódź (Polonia)

Priscila Hernández Flores, Premio Internacional de Xornalismo “Rey Juan Carlos I”, Universidade de Guadalajara (México)

Dra. Mar Lorenzo Moledo, profesora da Facultade de Ciencias da Educación da Universidade de Santia- go de Compostela

Dra. Elena Marushiakova, presidenta de Studii Romani (Bulgaria)

Dr. José Pereira Fariña, decano da Facultade de Ciencias da Comunicación da Universidade de Santiago

Dr. Anxo Queiruga Vila, presidente da Confederación Galega de Persoas con Discapacidade (COGAMI).

Comité de seguimento e de organización

Irene García García, coordinadora de campUSCulturae

Moisés Limia Fernández, membro do grupo de investigación Novos Medios da Facultade de Ciencias de Comunicación da Universidade de Santiago de Compostela

José Antonio Mondragón, doutor en psicoloxía e xestor cultural da Factoría Arte y Desarrollo

Xosé A. Neira Cruz, coordinador de campUSCulturae, profesor da Facultade de Ciencias da Comunica- ción da Universidade de Santiago de Compostela

Nerea Pallares, xornalista

Clara de Sáa Quintas, directora do programa Convivir en Igualdade, da Radio Galega

OBRADOIROS: DESCRICIÓN E OBXECTIVOS

Cada alumno deberá escoller o obradoiro ao que desexa asistir por orden de preferencia e indicalo cun número na ficha de matrícula.

O TEATRO REHABILITADOR (luns, 3 de decembro)

Preséntase o obradoiro como un espazo de expresión, normalización, reivindicación e visibilización. Prestarase especial atención ao discurso, ao texto e á expresión corporal para xerar habi- lidades sociais e de vida. Na acción teatral utilízase a un potencial público futuro como espello.

OBXECTIVOS DO OBRADOIRO

Presentar o teatro como ferramenta de integración social. Adquirir técnicas relacionadas coas artes escénicas. Dotar aos asistentes de técnicas para a rehabilitación.

Impartido por:

David González Hernández, actor, formado na escola de Cristina Rota, da que posteriormente foi profesor durante catro anos. Realiza, desde o ano 1992, diferentes campañas escolares. Coa compañía “Arrecife” para o concello de Madrid (dentro do programa “Madrid un libro abierto”) durante 7 anos en colexios de educación especial e normalizados. Coa compañía “O globo vermello” (responsable das campañas de teatro para persoas con discapacidade do Concello de Madrid) durante 6 anos de xira por España, dentro da obra social de Caja Madrid.

IMPLICACIÓN DOS PROFESIONAIS NA REHABILITACIÓN PSICOSOCIAL (martes, 4 de decembro)

Obradoiro no que se van presentar os principais aspectos e elementos que determinan as actitu- des da poboación xeral cara ás persoas con discapacidade intelectual. Contrastaremos estas experiencias coas do equipo artístico da función teatral “Nuestro hermano”, que pasaron do absoluto descoñecemento da realidade deste colectivo a unha interacción cotiá e sistemática coas persoas para as que estiveron impartindo obradoiros na fase de preparación da obra.

OBXECTIVOS DO OBRADOIRO

Realizar unha análise sobre a realidade das persoas con discapacidade intelectual e as actitudes que a poboación xeral manifesta cara a eles.

Reflexionar sobre as actitudes dos profesionais e os integrantes de asociacións e outras entidades que traballan para a mellora da calidade de vida deste colectivo.

Analizar os distintos posicionamentos dos profesionais cara ás persoas con discapacidade intelectual no proceso de intervención con este grupo de persoas.

Xerar un espazo de intercambio de experiencias sobre este tipo de actividades con colectivos e entidades que traballan con persoas con discapacidade intelectual.

Impartido por:

José Antonio Mondragón, doutor en psicoloxía e xestor cultural, e o actor e as actrices da obra “Nuestro hermano”: Cecilia Frei- re, Javier Ruiz de Somavía y Raquel Pérez

LITERATURA INTEGRADORA: RECURSOS E ESTRATEXIAS PARA CAMBIAR O PARADIGMA (mércores, 5 de decembro)

Partindo da presentación duns esquemas arredor do xeito no que funciona o poder na nosa sociedade que permitan identificar e recoñecer os prexuízos –activos e pasivos – do mundo occidental e os conseguintes puntos cegos que resultan da normalización da exclusión sistemática de representacións de persoas ou grupos con menos ou sen poder, os alumnos van aprender a tratar e traballar un tema social ou grupo historicamente excluído desenvolvendo sinopses para historias que inclúen a integración dese tema social ou grupo marxinalizado segundo as 3 etapas explicadas ao comezo.

OBXECTIVOS DO OBRADOIRO

Crear un só texto ou proxecto a partir das metodoloxías desenvolvidas na parte teórica

Educar e concienciar aos alumnos sobre a cantidade de prexuízos activos e pasivos e as súas consecuencias

Ofrecer recursos e estratexias para recoñecer e combater os prexuízos inconscientes e ser activamente inclusi- vos en todas as creacións.

Impartido por:

Lawrence Schimel, autor neoiorquino. O seu álbum ilustrado ¿LEES UN LIBRO CONMIGO? (Panamericana), foi seleccionado pola International Board of Books for Youth para Outstanding Books for Young People With Disabilities 2007 e NO HAY NADA COMO EL ORIGINAL (Destino) foi seleccionado pola Biblioteca Juvenil Internacional en Munich, Alemaña para os White Ravens

2005. Entre os títulos que publicou para adultos destacan o premio Lambda Literary, o Spectrum, e o Independent Publisher Book

Award, entre outras mencións e galardóns, e a súa obra foi traducida a máis de 30 idiomas.

PROXECTO INFANCIA (xoves, 6 de decembro)

É un proxecto educativo infantil desenvolvido no entorno da fotografía, desde unha idade temperá (arredor dos 4 anos) con obradoiros de manualidades, até os 16 anos, con obradoiros de fotografía en branco e negro.

Entre ambas idades analizaranse as características inclusivas e as potencialidades dos diferentes modelos de obradoiro, atendendo a cada unha das necesidades, que van desde a fotografía básica analóxica até os obradoiros de iniciación audiovisual.

Impartido por:

Andrés Vargas Llano

Nace en Lima (Perú) e vive en Madrid desde hai 10 anos. Realizou un máster de especialización en Fotografía na Escola de Fo- tografía de Madrid, é socio cofundador da Asociación Cultural Espazioidea e compaxina as súas actividades nesta entidade coa subdirección na Galería del Cisne de Madrid.

As súas obras forman parte de coleccións en Colombia, Italia, Estados Unidos, Australia, Argentina, Francia, Suíza e España.

DESCRICIÓN DAS ACTIVIDADES PROPOSTAS

ACTIVIDADE CONGRESUAL: “Itinerancia_Con-sentida”

Finalidade:

- Experimentar e intervir no espazo público en busca de xerar novas relacións dos corpos co espazo e a cidade, conformando unha serie de mapas subxectivos.

- Reapropiarse do espazo público como orde imposta que regula os nosos corpos, vivencias, desprazamentos e relacións.

Previamente, o colectivo de artistas determinará a área xeográfica da cidade elixida para a intervención. Unha vez conformado o grupo, realizaremos un encontro no que traballaremos sobre o plano e rueiro da zona de intervención, iniciando o proceso de construción dos microrrelatos individuais.

Eva Garrido e Yera Moreno, as encargadas das itinerancias, traballan en proxectos artísticos e educativos nos que buscan xerar espazos e procesos interdisciplinares, onde as fronteiras entre distintos saberes e linguaxes artísticas se dilúan e desestabilicen. Os seus traballos abordan as relacións que establecen os corpos co tempo e os espazos, expondo novas formas de experienciar o cotián que subvirtan a realidade normativa.

DESCRICIÓN DE ACTIVIDADES COMPLEMENTARIAS

Coas actividades complementarias propostas pretendemos:

- achegar iniciativas do ámbito artístico e cultural dirixidas a sensibilizar, modificar actitudes, divulgar ou  mellorar a calidade de vida de persoas e colectivos en situación de risco ou exclusión social.

- xerar un espazo de intercambio de experiencias sobre este tipo de actividades.

- contribuír á difusión de iniciativas artísticas e culturais desenvolvidas por persoas e/ou colectivos en situación de exclusión social.

RELACIÓN DE ACTIVIDADES COMPLEMENTARIAS

O MÉDICO A PAUS. COMPAÑÍA DE TEATRO PINCHACARNEIRO

Adaptación da obra de Molière, realizada por josé Comenero, na que unha muller e o seu home rifan por todo. Ela ve a maneira de vingarse facéndoo pasar ante os demais por un médico famoso que só vai recoñecer as súas aptitudes se é apaleado. Un pai desesperado porque a súa filla quedou muda de súpeto e precisa que recupere a fala para poder casala cun rico pretendente. A filla deixa de falar porque non quere casar con outro que non sexa o rapaz co que atopou o amor. Enredos, leas e caricatura dos personaxes da súa época.

Reparto

Valerio: Roberto López Ojea Sganarelle: Ángel López Carballeiras Lucinda: Marta Quiroga Blanco Martina: Ángeles Tejero Fernández Geronte: Arturo Rodríguez Pastur

Sr. Roberto: Ángel Cedrón Saavedra

Lucas: Miguel Meilán Pérez

Criado: Julio Fernández Pita

Criado: Marcos Rodríguez Blanco

Criado: Abel Núñez Saavedra

Perrin: Javi Iglesias López

Leandro: Juan Carlos Vázquez

Thibaut: Argimiro López

Jacqueline: Mª Carmen Couso      

Adaptación de: José Colmenero

NUESTRO HERMANO

Teresa (40 anos) e a súa irmá María (35) reúnense, despois de moito tempo sen verse, na casa de súa nai, que acaba de falecer. Alí está tamén Jacinto, o seu irmán menor. Jacinto viviu sempre coa nai e ten dúas obsesións na súa vida: os cupóns dos cegos e o pantano que levan anos prometendo construír na vila. A súa discapacidade pode facerlle parecer menos esperto ca os demais, pero cando Teresa e María se enfrontan á decisión de qué deben facer co seu irmán, Jacinto demostrará o imprescindible que pode chegar a ser. Polo camiño, os tres terán que volverse coñecer os uns aos outros mentres se enfrontan ao peso inevitable dos segredos familiares.

Título: Nuestro hermano Autor: Alejando Melero Direción: Raquel Pérez

Produción: Factoría de Arte y Desarrollo

Reparto

María: Cecilia Freire

Jacinto: Javier Ruiz de Somavía

Teresa: Raquel Pérez

LA MÁQUINA DE ABRAZAR

Do dramaturgo español José Sanchís Sinisterra é unha obra que afonda sobre o tema do autismo como síndrome e síntoma crecente da nosa sociedade.

Unha viaxe polo universo do autismo, a través da cal as personaxes (Miriam, a terapeuta, e Iris, a paciente) confróntanse e expoñen no medio dun congreso a realidade emocional desta síndrome.

Ficha artística

Título: La máquina de abrazar Autor: José Sanchís Sinisterra Escenografía: Yaky Bonacic-Doric Vestiario: Clara Delgado Fotografía: Alfredo Tobías

Música: Ara Malikian

Iluminación: Hugo Vacas

Deseño Gráfico: Factoría de Arte y Desarrollo

Direción e produción: Nancho Novo

Reparto

Iris de Silva: Natalia Moreno

Míriam Salinas: Mabel del Pozo

HERÓICA 3

Esta interpretación da Sinfonía 3 de Ludwig van Beethoven, coñecida como a Heróica, nace co obxectivo de investigar e interpretar pezas chave da historia da música de orquestra e relacionalas coa danza contemporánea. Nesta proposta de creación colectiva, a nosa linguaxe se define grazas ao libre uso de diversas técnicas de danza contemporánea supeditadas ao obxectivo comunicativo da peza e á creación de estilo. Sobre o escenario, é significativa a relación coa peza musical e as diferentes individualidades que, unidas, crean unha linguaxe propia.

Ficha artística

Título: Heroica3

Producción: Lisarco Danza Direción: Rafael Soriano Escenografía: Icara Maiterena Vallejo Reparto

Bailarín: Marcos Lázaro Bailarina: Anuska Alonso Bailarín: Javier Alameda Bailarina: Marta Navarrete Bailarina: Guiomar Campos Bailarín: Alberto Almazán Bailarina: Alaia Urcelay

Arte, comunicación e integración social

Nosoutros: Arte, comunicación e integración social é o nome dun congreso internacional que comeza o vindeiro día 3 de decembro no Campus  da Universidade de Santiago, e ao que foi convidada a participar a Rede Museística.

O Congreso pretende achegar e promover iniciativas pedagóxicas e didácticas que contribuan a desenvolver e incrementar o nivel da calidadede vida das persoas e colectivos en situación ou risco de exclusión social a través de inicativas dentro do campo da cultura e da actividade artistica.

Nós estaremos alí para falar de un proxecto do que xa vos falamos varias veces. Tratase de Fotografía a Cegas. Pero tamén iremos a escoitar que outros proxectos se estan facendo fora da nosa rede, para aprender e compartir con vós todas esas ideas que poidan ser útiles e aplicables nos nosos museos.

Por certo, a matricula do Congreso é gratuita e esta dirixido a todo tipo de público, se queredes asistir será entre os dias 3 e 6 de decembro no Auditorio de NovaGalicia Banco (rúa do Preguntoiro, Santiago). Coa asistencia danvos un diploma de asistencia con recoñecemento europeo. Para asistir soamente tedes que enviar a este enderezo campusculturae@usc.es os seguintes datos:

- Nome e apelidos

- Obradoiros no que desexa inscribirse.

- Pofesión

- DNI

- Enderezo postal

- Correo electrónico

- Teléfono de contacto

Orgullosos de ser pequenos

Compartimos con vos unhas reflexiones da nosa guía no Museo Provincial do Mar, Ángeles Miguélez, con motivo da sua asistencia ao I Congreso Internacional de Patrimonio Cultural e Educación. Moitisimas grazas a ela dende aquí por achegarnos este artigo.

As veces, recluidos no noso propio espazo, non somos capaces de percibir a importancia e a trascendencia do que temos e do traballo que levamos a cabo.   Precisamos irnos  fóra e que sexan outros os que nos digan que estamos facendoo ben.

Iso foi precisamente o que pasou os pasados 15, 16, 17e 18 de outubro, durante a celebración en Madrid do I Congreso Internacional de Patrimonio Cultural e Educación.

A dito congreso, na mesa referida aó patrimonio e a acesibilidade, foi invitada como poñente Encarna Lago, Xerente da Rede Museística Provincial de Lugo, pola gran labor desenvolta na procura da eliminación de todo tipo de barreiras e na integración das persoas con discapacidade.

Membros do colectivo universitario, adicados á investigación e á conservación e difusión do patrimonio cultural e persoal dos departamentos de didáctica de museos non só da xeografía española, senón tamén de Europa e Iberoamérica, participantes no congreso, eran coñecedores do traballo realizado na Rede Museística Provincial de Lugo, na procura de museos de todos e para todos, accesibles para todos os membros da sociedade e cunha programación inclusiva na que ninguén  queda fora, e estaban interesados en saber cal tiña sido a metodoloxía utilizada para chegara resultados tan favorables.

 Sen dúbida, é motivo de orgullo que o traballo feito en museos tan cativos como os que conforman a Rede sexa coñecido e recoñecido a tan alto nivel, pero lonxe de facer que nos acomodemos e asentemos, isto ten que servirnos de acicate para continuar traballando a prol dos dereitos de tódalas persoas que conformámola sociedade.

I Congreso Internacional de Educación Patrimonial

Esta semana celebrouse en Madrid o I Congreso Internacional de Educación Patrimonial, baixo o epigrafe Mirando a Europa: estado da cuestión e perspectivas de futuro. A organización tivo a cortesía de invitar a Rede Museística a participar na mesa redonda que falou da difusión para a accesibilidade do Patrimonio. E ali estivemos, ben representados mediante a Xerente da Rede Encarna Lago e a guía do Museo do Mar, Angeles Miguélez, para explicar como foi a nosa experiencia e o noso achegamento ao mundo da accesibilidade patrimonial. Estivemos ben acompañados na mesa con Juan José Fernández (Universidade de Valladolid), que foi o coordinador, e de Javier Finat (Universidade de Valladolid, proxecto PATRAC, Patrimonio Accesible), Noelia Cuenca (Concexala de Accesibilidade Universal, Discapacidade, Seguridade, Movilidade urbá e Transporte público do Concello de Ávila) e Ignacio Tremiño Gómez (Director do Real Patronato sobre Discapacidade).

Se queredes saber do que falamos nós, aqui vos deixamos a presentación que levamos ao congreso en video e mais abaixo unha transcripción en texto. A Transcripción non é exactamente a do video, e de outra presentación

PRESENTACIÓN from Rede Museistica de Lugo on Vimeo.

TRANSCRIPCIÓN:

OBJETIVOS
MODELO GESTIÓN

Protocolo de actuación
¿CÓMO LO HICIMOS?

Entre las estrategias para la inclusión de colectivos con riesgo de exclusión social, señalamos
unas pautas de actuación con el objetivo presente de hacer un “Museo para todos, entre todos”:
1.
Diagnóstico – planteamiento
2.
Programación y planificación en función de las necesidades.
3.
Proyectos – soluciones
4.
Evaluación y rectificaciones

1.
El acercamiento y diagnóstico del Museo
para plantear soluciones: conocer las personas, conocer las realidades. En el periodo
2000-2002 establecimos reuniones periódicas con todos los colectivos vinculados
a la discapacidad (personas con deficiencias visuales, auditivas, motrices ,
cognitivas y de lenguaje). Entre todos hicimos un primer diagnóstico de la accesibilidad
del Museo de Lugo.

2.
La organización
Reuniones periódicas para compartir ideas y buscar soluciones para suplir las
carencias del museo mediante la planificación entre todos los grupos sectoriales.
Búsqueda de asesoramiento y formación a través de la elaboración de jornadas
dedicadas a las distintas discapacidades. En estos cursos y jornadas participaron
reputados profesionales de toda España vinculados a la discapacidad. Estuvimos
asesorados por varios especialistas destacar a Pedro Lavado, que fue quien nos
guió y aún nos guía en nuestro titubeante pero decidido camino hacia…
UN MUSEO PARA TODOS ENTRE TODOS.

3.
Ejecución
Proyectos…Programas…Soluciones…
Ejecución y redacción de programas a corto, medio y largo plazo. Nos planteamos
avanzar en círculos concéntricos para ir aumentado su diámetro de alcance poco
a poco. En el año 2002, el proyecto comienza a despegar ante una perspectiva
desafiante. Había tanto que hacer…

Nuestro proyecto se ha centrado en distintos PROGRAMAS, que se han
aplicado a todos los museos que forman parte de la Red:

Por todo lo dicho, queremos:
Un MUSEO DIDÁCTICO
Un MUSEO ADAPTADO
Un MUSEO SOCIAL
Un MUSEO DENTRO-FUERA
Un MUSEO INTERACTIVO Y DINÁMICO
Un MUSEO DEL FUTURO

MUSEO PROVINCIAL DE LUGO
Accesible para discapacitados físicos

MUSEO PAZO DE TOR
Programas especiales de inclusión 2006-201

MUSEO PROVINCIAL DEL MAR
Previsión mejoras condiciones inclusión 2010-2012

Programa eliminación barreras, colecciones y montaje museográfico:

PROGRAMA ELIMINACIÓN BARRERAS COMUNICACIÓN CRONOGRAMA:
Museo del Mar: año 2007 -2012.
Pazo de Tor: 2010-2012.
San Paio de Narla: 2010-2012.

PROGRAMA ACTIVIDADES INCLUSIVAS CRONOLOGÍAS:
Museo Provincial de Lugo: 2000-2008.
Museo Pazo de Tor: 2006-2010
San Paio de Narla: 2009-2010
Museo del Mar: 2005-2010

Programa formación para el personal(2003-2010)

Programa de dotación de personal(2007-2008)

Programa de inclusión vinculado a Mujer y discapacidad

Programa eliminación de barreras desde el otro lado: el personal discapacitado y su socialización y barreras:

Programa de actividades para la inclusión social en la Red Museística:

Talleres de formación para personal de servicios culturales

Intercambios culturales con otros países y organización de semanas
monográficas: Rumanía, Cuba, Polonia, Italia, Bélgica, Croacia, Uruguay, Chile

Exposiciones específicas: 123 exposiciones vinculadas a la diversidad.

Algún ejemplo de material de apoyo:

4. EVALUACIONES CONTINUAS DE
LAS CONDICIONES DE INCLUSIÓN
EN NUESTRA RED DE MUSEOS
Es necesario actualizar nuestro servicio público con
evaluaciones y rectificaciones periódicas.
“Si queremos de verdad que alguien forme parte de
nuestra vida, haremos lo posible para dar la bienvenida a
estas personas y acomodarnos a sus necesidades”
Torres-1988

Blog colaborativo sobre accesibilidade e capacidades diferentes

Hay una fuerza motriz más poderosa
que el vapor, la electricidad y la
energía atómica: LA VOLUNTAD.
Albert Einstein

Era venres, e mentras recollía a cociña tralo xantar, na televisión soaba distraídamente o “parte”, coma dicía meu avó,e chamoume a atención o argumento dunha das películas que se estrenaban ese día. Era a historia dunha rapaza adolescente que se estaba quedando cega, á que seus país superprotexían e que ía a encontrar no seu tío fotógrafo e na fotografía o xeito de afrontar a realidade que a partir de ise momento lle ía tocar vivir.

 

Claro que me soaba a historia, nos, na primavera, fixéramos un curso de fotografía para cegos organizado pola Rede Museística da Deputación de Lugo, e antes ca nos outros moitos cegos xa se atreveran á aventura de fotografar sen ver, coma Evgen Bavcar, o máis famoso dos fotógrafos cegos.

 

A curiosidade levoume a intentar averiguar algo máis da película ”Camera oscura”, así que me fun a internet e entereime de que a protagonista, Jacqueline Duarte, é una rapaza bierzana de trece anos, cega, practicante de atletismo e que xa tivo experiencia como actriz nun anuncio promocional da O.N.C.E. E ademáis a longametraxe, procuraba a máxima accesibilidade, por iso contaba  con subtítulos e sistema de audio descripción.

 

Pareceume una ocasión ideal para quedar cos amigos e ir todos ó cine, sen dúbida un gran recurso para o tempo de ocio, pero por si viña Raquel, decidín primeiro chamar ós cines de Lugo para saber si eran accesibles.

 

Pois ben, nos cines da capital lucense, Raquel, que vai en cadeira de  rodas, non tería problema en acceder, o problema teríamolo os deficientes sensoriáis, xa que ningún dos cines lucenses conta con sistema de audio descripción nin con pantallas de subtítulos.

 

Para que o cine sea totalmente accesible e que todos poidamos acceder á oferta normalizada e nas mesmas salas,  e non en espazos  privativos, ten que ser accesible tanto a película, contando cos subtítulos e coa audio descripción, como a sala que deberá estar dotada dos elementos precisos para a emisión e a recepción de ditas adaptacións.

 

Esos elementos serían pantallas suplementarias que se colocan debaixo da propia pantalla de cine, na que irán aparecendo os diálogos en diferentes colores para os diversos personaxes e outros símbolos que darán información ó espectador con deficiencia auditiva de outros sonidos que acontezan no filme, sen enterferir na imaxe da pantalla e sen que os subtítulos perdan nitidez coas cores das imaxes.

 

Mentras, ós espectadores con deficiencia visual, entregaríanselle uns auriculares inalámbricos cos que terían acceso a una descripción sonora, sincronizada co propio son do filme, de paisaxes, vestiario, xestos e outros elementos de importancia que non poden percibir.

Son poucas as salas de cine en España que contan con istes avances tecnolóxicos que permiten acudir a elas con normalidade a  tódalas persoas, pero a dixitalización das mesmas fará en pouco tempo posible que poidamos todos ter unha fantástica noite de “peli e picoteo” nun cine e non no salón da nosa casa  vendo un dvd, ou polo menos, iso esperamos.

 

Angeles Miguélez, Guía do Museo Provincial do Mar.

A Wikipedia mais preto de ser accesible

A wikipedia, para os que non a coñezades, é unha enciclopedia libre e gratuita que leva xa dende o 2001 en funcionamento. Non é unha enciclopedia ao uso, xa que esta é unha enciclopedia colaborativa e os seus artigos son froito da participación de case todos os usuarios da rede que o desexen.

Digo case todos pero pronto seran todos, xa que acaba de asinarse un convenio entre a Fundación ONCE e a Wikimedia Foundation, Inc., creadora entre outros proxectos da Wikipedia,  destinado a promover a accesibilidade en todos os proxectos de esta compañía.

Polo que puidemos ler a idea é levar a cabo un plan no que o primeiro punto a tratar sería o acceso á lectura do contido para logo ir avanzando ata chegar a poder editar artigos.

Irémosvos informando a medida que vaian saindo máis cousas sobre o proxecto, o cal consideramos moi necesario. Agardamos que cunda o exemplo noutros servizos que facilitarían moito o acceso ás novas tecnoloxías a todos os colectivos que agora carecen del.

40 anos rodando

Parece mentira pero xa van 40 anos daquel 1 de Maio de 1972. Esa foi a data do nacemento oficial de Auxilia-Lugo. 40 anos despois seguen ahí, loitando polos dereitos e pola visibilidade dun colectivo, o das persoas con discapacidade, que aínda que pareza mentira, precisan posiblemente hoxe en día máis que nunca deles.

Nestes anos fixeron moitísimos avances traballando a prol de moitos de vós, centrándose nos 70 na visibilidade dun colectivo que estaba en perigo de exclusión; nos 80 na supresión de barreiras,  tanto as físicas como as mentais fronte a sociedade; nos 90 ocupáronse da normalización (integración escolar e laboral, integración deportiva…); E xa coa chegada do novo milenio están a realizar un traballo moi interesante integrando na vida de moita xente, unhas ferramentas, as TIC, que como moitos de vos xa sabedes, ben aplicadas, facilitan moito o día a día.

Pois por iso e moito máis estamos de noraboa e queremos compartir con vós esa ledicia convidándovos a  participar na inauguración da exposición “40 Anos Rodando”, hoxe xoves, 14 de xuño, ás 20.00 horas, no refectorio do Museo Provincial de Lugo. Antes da inauguración realizarase unha performance nos xardíns do Museo (Praza Fillosde Antón de Marcos). Hipócrita Teatro presentará unha performance inspirada na historia de Auxilia na que participan varios membros da mesma, con música ao vivo interpretada por Yury Sidar.